این ماده دربارهٔ زمانی است که قرارداد کار به پایان میرسد؛ بهویژه قرارداد کار معین یا مدت موقت. بر اساس این متن، اگر کارگری طبق قرارداد یک سال یا بیشتر کار کرده باشد، کارفرما باید به او «مزایای پایان کار» بدهد.
میزان این مزایا برای هر سال سابقه کار، معادل یک ماه حقوق است و ملاک محاسبه، آخرین حقوق کارگر است. سابقه کار هم چه پیوسته (متوالی) و چه با فاصله (متناوب) باشد، در این شمارش لحاظ میشود.
نکته: در ابتدای متن عبارت «خاتمه قرارداد کار، کار معین یا مدت موقت» آمده که کمی مبهم است؛ یعنی دقیقاً مشخص نیست «کار معین» و «مدت موقت» دو نوع جدا هستند یا توضیح یک چیز. همچنین در این متن به تبصرهای اشاره نشده و به ماده دیگری هم ارجاع داده نشده است.