این متن مادهٔ ۱۰ را توضیح نمیدهد و بهجای بیان یک حکم، فقط اعلام میکند که این ماده «منسوخه است»؛ یعنی بر اساس خودِ همین متن، مادهٔ ۱۰ دیگر محتوای قابل اجرا ندارد.
متن برای این نتیجه به سه مورد ارجاع میدهد: ماده ۶ لایحه قانونی استقلال کانون وکلاء مصوب ۱۳۳۳، مواد ۳۴ آییننامه قانون مزبور مصوب ۱۳۳۴، و ماده ۱ قانون کیفیت اخذ پروانه وکالت دادگستری مصوب ۱۳۷۶/۰۱/۱۷. این متن فقط میگوید به این مقررات ارجاع شده است و محتوای آنها را بیان نمیکند.
نکتهٔ مهم این است که از خودِ این متن چیزی دربارهٔ جزئیات شرایط وکالت یا پروانه وکالت به دست نمیآید؛ فقط حکم به منسوخ بودن مادهٔ ۱۰ آمده است.