این ماده دربارهٔ کسانی است که پیش از تصویب «قانون وکالت» کنونی، اجازهٔ وکالت در درجات ۱، ۲ و ۳ را بر اساس قانون ۲۰ شهریور ۱۳۱۴ گرفته و تصدیق شده بودند. بر پایهٔ این متن، چنین اجازهای در صورتی که خودِ متقاضی (دارندهٔ اجازه) تقاضا را تسلیم کند، به اعتبار خود باقی میماند.
نکتهٔ مهم این است که متن جمله کوتاه و فشرده است و دقیقاً روشن نمیکند که «تسلیم تقاضا» باید به چه مرجعی و با چه تشریفاتی انجام شود؛ این بخش در همین متن مبهم است. همچنین معلوم نیست اگر این تقاضا تسلیم نشود، وضعیت اجازه چه میشود؛ متن فقط حالت تسلیم تقاضا را بیان کرده است.
این ماده به «قانون ۲۰ شهریور ۱۳۱۴» و «تصدیق» طبق آن قانون ارجاع داده، اما محتوای آن قانون و شرایط تصدیق را توضیح نداده است.