این ماده دربارهٔ دعوای اعسار است؛ یعنی جایی که مدیون میگوید توان پرداخت بدهی را ندارد. بر اساس متن، اگر وضعیت قبلی مدیون نشان دهد که توانمند بوده، یا در عوض دین مالی گرفته یا به هر شکلی مالی به دست آورده باشد، اثبات اعسار بر عهدهٔ خود اوست. اما اگر ثابت کند آن مال بهطور حقیقی یا حکمی تلف شده است، این تکلیف از او برداشته میشود.
همچنین اگر مدیون در عوض دین مالی نگرفته یا تحصیل نکرده باشد، و طرف مقابل نتواند توانمندی فعلی یا قبلی او را ثابت کند یا این توانمندی برای قاضی روشن نباشد، ادعای اعسار با سوگند خود مدیون پذیرفته میشود. سوگند باید مطابق تشریفات مقرر در قانون آیین دادرسی مدنی انجام شود؛ جزئیات آن در همین متن نیامده است.