این ماده میگوید کسی که میخواهد ادعای «اعسار» (یعنی بیتوانی از پرداخت بدهی) کند، باید همراه با دادخواستش فهرست کاملی از اموال خودش را به دادگاه بدهد. این فهرست باید شامل مقدار و قیمت همهٔ اموال منقول و غیرمنقول، پولهایی که به هر عنوان در بانکها و موسسات مالی و اعتباری ایرانی و خارجی دارد (با مشخصات دقیق حسابها)، اموالی که نزد دیگران دارد، طلبهایی که از دیگران دارد، و همچنین فهرست نقل و انتقالات و هر نوع تغییر دیگر در اموال از یک سال قبل از طرح دعوا به بعد باشد.
همچنین در دو حالت مشخص (وقتی اثبات بیتوانی بر عهدهٔ خود مدیون است، و وقتی که سابقهٔ داراییداشتن او قبلاً اثبات شده باشد)، اگر مدیون بخواهد ادعایش را با شهادت شهود ثابت کند، باید شهادتنامهٔ کتبی حداقل دو شاهد را ضمیمه کند؛ شهود باید به اندازهای از وضعیت زندگی او اطلاع داشته باشند. این شهادتنامه علاوه بر هویت و محل اقامت شاهد، باید منشأ اطلاعات شاهد و موارد گفتهشده در ماده ۹ این قانون را هم دربر داشته باشد (محتوای ماده ۹ در همین متن نیامده است).