این ماده میگوید «معسر» به کسی گفته میشود که هیچ مالی ندارد که بتواند بدهیهایش را بپردازد؛ یعنی تنها اموالی که دارد، همان اموالی است که قانون آنها را «مستثنیات دین» میداند (اموالی که برای پرداخت بدهی از شخص گرفته نمیشود). پس اگر کسی علاوه بر این اموال، مال دیگری نداشته باشد و نتواند بدهیاش را بدهد، در این متن «معسر» شناخته میشود.
بر اساس تبصرهٔ این ماده، اگر مالی وجود داشته باشد ولی شخص به آن دسترسی نداشته باشد، مثل این است که آن مال را ندارد. اما کسی که ادعا میکند به مالش دسترسی ندارد، خودش باید این موضوع را اثبات کند.
این متن فقط تعریف «معسر» و یک حکم دربارهٔ دسترسینداشتن به مال را بیان میکند و به ماده یا متن دیگری ارجاع نداده است.