این ماده میگوید مرجعی که مسئول اجرای حکم است، چه بخش اجرای دادگاه صادرکننده اجرائیه باشد و چه مجری نیابت، باید به درخواست محکومله (کسی که حکم به نفع او صادر شده) اموال محکومعلیه (کسی که حکم علیه او صادر شده) را شناسایی کند و به اندازهٔ محکومبه توقیف کند. این کار از راههایی که در همین قانون پیشبینی شده یا هر راه دیگری که قانوناً ممکن باشد انجام میشود.
تبصرهٔ این ماده دربارهٔ حالتی است که موضوع حکم، «عین معین» باشد؛ یعنی مالی که دقیقاً مشخص شده است. در این صورت اگر محکومله بخواهد که همان مال شناسایی و به او تحویل داده شود، مرجع اجراکننده حکم مکلف است آن مال را شناسایی و توقیف کند.