این متن میگوید دادههای رایانهای در چه صورتی میتوانند به عنوان دلیل به پرونده استناد شوند. شرط اصلی این است که این دادهها توسط یکی از طرفهای دعوا یا توسط شخص سومی که از وجود دعوا بیخبر بوده، ساخته یا پردازش یا ذخیره یا منتقل شده باشد.
شرط دوم این است که سامانه رایانهای یا مخابراتی مربوطه درست کار کند، به شکلی که به درستی و کامل بودن دادهها، معتبر بودن آنها و امکان انکار نکردن آنها آسیبی وارد نشده باشد. اگر این دو شرط جمع شوند، آن دادهها «قابل استناد» هستند؛ یعنی میتوان به آنها به عنوان دلیل تکیه کرد.
در ابتدای همین متن عبارت «(منسوخ ۱۳۹۳/۷/۸)» و اشاره به «ماده ۵۰ قانون جرایم رایانهای» دیده میشود. من دربارهٔ اعتبار، اصلاح یا نسخ این متن اظهارنظری نمیکنم و فقط همین مقدار را که در متن آمده بازگو میکنم.