این ماده دربارهٔ آسیب به حواس یا منافع بدن است. میگوید اگر کسی حس یا منفعتی مانند لامسه، خواب یا عادت ماهانه را از بین ببرد یا آن را به طور دائم یا موقت ناقص کند، این کار موجب «ارش» است.
همچنین اگر کسی باعث ایجاد بیماریهایی مانند لرزش، تشنگی، گرسنگی، ترس یا غش شود، بر اساس همین ماده موجب ارش است. خود متن مقدار یا روش محاسبهٔ ارش را تعیین نکرده و تبصرهای هم در آن نیامده است.