این ماده درباره حالتی است که حس چشایی از بین برود یا کم شود و همزمان آسیب به زبان یا جای دیگری از بدن وارد شده باشد.
اگر تمام زبان قطع شود و در نتیجه حس چشایی از بین برود، فقط دیه قطع زبان پرداخت میشود.
اگر بخشی از زبان قطع شود و چشایی از بین برود یا کم شود، دو حالت دارد: اگر از بین رفتن چشایی مربوط به همان بخش از زبان باشد، بین ارش چشایی و دیه زبان، هرکدام که بیشتر باشد پرداخت میشود. اگر مربوط به همان بخش نباشد، ارش چشایی و دیه زبان جداگانه پرداخت میشود، مگر اینکه مجموع آنها از دیه کامل بیشتر شود که در این صورت فقط به اندازه دیه کامل پرداخت میشود. همچنین اگر با آسیب به غیر زبان، چشایی از بین برود یا کم شود، دیه یا ارش همان آسیب به ارش چشایی اضافه میگردد. در این متن، «ارش» و «دیه» مبالغ جبرانی هستند و مقدار عددی آنها در خود این ماده تعیین نشده است.