این ماده دربارهٔ دیهٔ دندان است. میگوید اگر بخش نمایانِ دندان (همان قسمتی که در دهان دیده میشود) شکسته شود ولی ریشهٔ دندان در جای خود بماند، دیهٔ همان دندان پرداخت میشود؛ یعنی مثل این است که تمام دندان از بین رفته باشد.
اما اگر بعد از شکستن آن قسمت نمایان، کسی ریشه را هم بکند، دیگر دیهٔ کامل دندان پرداخت نمیشود و بهجای آن «ارش» تعیین میشود. ارش یعنی خسارتی که مقدارش بر اساس نظر کارشناس مشخص میشود، نه مبلغ ثابت و مقدر. این حکم فرقی ندارد که ریشه را همان کسی بکند که دندان را شکسته بود، یا شخص دیگری این کار را بکند.
تبصرهٔ ۱ میگوید اگر فقط بخشی از قسمت نمایان شکسته شود (نه همهٔ آن)، دیه به همان نسبت کمتر میشود. تبصرهٔ ۲ میگوید اگر قسمتی از خود دندان از قبل، بر اثر جنایت یا یک عارضه از بین رفته باشد، به همان نسبت از دیهٔ دندان کم میشود.