این ماده دربارهٔ حالتی است که شخصی دندان دیگری را میکند و آن دندان لق یا ترکخورده است. قانون دو حالت را از هم جدا میکند: اگر با وجود لق بودن یا ترک خوردن، منفعت دندان (یعنی کارایی و فایدهٔ آن) همچنان باقی باشد، کندن آن دیهٔ همان دندان را در پی دارد.
اما اگر منفعت آن دندان باقی نمانده باشد، در این حالت کندن آن «ارش» را موجب میشود. این ماده مقدار دیه یا میزان ارش را تعیین نکرده و فقط حکم کلی هر دو حالت را بیان کرده است. همچنین معنای دقیق «ارش» در همین متن توضیح داده نشده و روشن نیست چه مقدار است.