این ماده دربارهٔ دو حالت برای دندان میگوید: اگر دندانی ترک بردارد یا لق شود، باید دید آیا این کار از نظر حکم، مثل از بین بردن دندان است یا نه. اگر در حکم از بین بردن دندان باشد، جبران آن «دیه همان دندان» است. اگر اینطور نباشد، جبران آن «ارش» است.
متن ماده مقدار دیه یا میزان ارش را تعیین نکرده و توضیح نمیدهد که چه زمانی ترک یا لق کردن «در حکم از بین بردن» حساب میشود؛ فقط همین حکم کلی را بیان کرده است.