این ماده یک قاعدهٔ کلی میگوید وقتی در نتیجهٔ یک جنایت (کار آسیبزننده) به عضو بدن کسی یا به یکی از کارکردهای بدن او صدمهای وارد شود، دو حالت پیش میآید. حالت اول: اگر برای آن صدمه در شرع و به شرح همین قانون، مقدار مشخصی دیه یا نسبت معینی از دیه تعیین شده باشد، همان مقدار قابل مطالبه است. حالت دوم: اگر شرعاً برای آن صدمه مقدار خاصی تعیین نشده باشد، «ارش» آن قابل مطالبه است.
«دیه» یعنی مبلغ یا مقدار تعیینشدهای که برای آسیب مشخص در قانون آمده است. «ارش» یعنی جبرانی که مقدار ثابتی برایش در شرع تعیین نشده و به آن «دیه غیرمقدر» هم گفته میشود؛ در این ماده فقط گفته شده که ارش قابل مطالبه است و توضیح بیشتری دربارهٔ نحوهٔ تعیین آن نداده است.
این ماده به طور کلی دربارهٔ صدمه به «عضو» و «منافع» (کارکردهای بدن) صحبت میکند و مقدارها و نسبتها را به شرح مندرج در همین قانون ارجاع میدهد، بدون اینکه خودش عدد یا نسبتی را ذکر کند.