این ماده میگوید در چند حالت، «دیه» ثابت میشود؛ یعنی فرد باید دیه بپردازد. حالتها اینها هستند: اول، جنایت غیرعمدی بر اعضاء (آسیب بدون قصد به اندامهای بدن). دوم، جنایت عمدی که در آن قصاص وجود ندارد یا قصاص در آن ممکن نیست. سوم، جایی که بر دیه مصالحه شده اما مقدار آن مشخص نشده است.
نکته مهم این است که این ماده خودش مقدار یا رقم دیه را تعیین نمیکند، بلکه میگوید مقدار آن «به شرح مقرر در این قانون» است؛ یعنی برای دانستن مقدار باید به سایر مقررات همین قانون مراجعه کرد. این ماده به سایر بخشهای قانون ارجاع داده و محتوای آنها را در اینجا بیان نمیکند.