این ماده دربارهٔ «برخورد» میگوید. اگر حادثه به یکی از دو طرف نسبت داده شود، ضمان تنها برای همان طرفی ثابت است که حادثه به او مستند شده است.
متن یک نمونه هم میآورد: اگر حرکت یکی از طرفین آنقدر ضعیف باشد که اثری بر آن مترتب نشود، این حالت میتواند نشانهٔ آن باشد که حادثه به او مستند نیست؛ در نتیجه تنها طرفی که حادثه به او مستند است ضامن شناخته میشود.
این ماده حکم یک حالت خاص را بیان میکند و دربارهٔ فرضهای دیگر یا تعریف دقیق «ضمان» در همین متن توضیحی نداده است.