بر اساس این ماده، کسی که حیوانی را در تصرف دارد و میداند ممکن است آن حیوان حمله کند، باید آن را حفظ و کنترل کند. اگر در این کار کوتاهی کند و به خاطر همین کوتاهی، حیوان به شخص دیگری آسیب بزند، او ضامن است؛ یعنی مسئول جبران خسارت است. اما اگر از احتمال حمله آگاه نبوده و این بیخبری هم ناشی از کوتاهی خودش نباشد، ضامن نیست.
تبصره ۱ میگوید نگهداری حیوانی که شخص توانایی حفظ آن را ندارد، خودش تقصیر حساب میشود. تبصره ۲ همین حکم را به نگهداری هر وسیله یا شیء خطرناکی که دیگران را در معرض آسیب قرار دهد و شخص قادر به حفظ و جلوگیری از آسیب آن نباشد، گسترش میدهد.