این ماده دربارهٔ کسی است که در ملک خودش یا در مکانی که اجازه دارد، آتش روشن میکند. اگر دو شرط جمع باشد — یعنی او بداند که آتش به جای دیگری سرایت نمیکند و در حالت معمول و غالب هم سرایت نکند — اما بهطور اتفاقی آتش به جای دیگر برود و باعث خسارت یا آسیب شود، در این حالت مسئولیت جبران خسارت (ضمان) ثابت نیست.
در غیر این صورت، یعنی اگر این دو شرط جمع نباشد (مثلاً او بداند یا معمولاً اینگونه باشد که آتش سرایت میکند)، شخص ضامن است. این ماده تبصره ندارد و متن آن ارجاعی به مادهٔ دیگری نداده است.