این ماده دربارهٔ مسئولیت پزشک در برابر آسیبهای بدنی هنگام درمان است. بر اساس آن، اگر پزشک در جریان معالجه باعث مرگ یا صدمهٔ بدنی بیمار شود، در اصل باید دیه بپردازد. اما این مسئولیت در چند حالت برداشته میشود: اینکه کار او مطابق مقررات پزشکی و موازین فنی بوده باشد، یا اینکه پیش از معالجه از بیمار برائت گرفته باشد و تقصیری هم نکرده باشد.
اگر گرفتن برائت از خود بیمار ممکن نباشد، مثلاً به دلیل نابالغ یا مجنون بودن او معتبر نباشد، یا به دلیل بیهوشی و مانند آن نتوان از او برائت گرفت، برائت از ولی بیمار گرفته میشود. تبصرهٔ ۱ میگوید اگر پزشک در علم و عمل قصور یا تقصیر نداشته باشد، حتی بدون گرفتن برائت هم ضمانی بر او نیست. تبصرهٔ ۲ توضیح میدهد که ولی بیمار میتواند ولی خاص (مانند پدر) یا ولی عام (مقام رهبری) باشد و در صورت نبودن یا در دسترس نبودن ولی خاص، رئیس قوهٔ قضائیه با استیذان از مقام رهبری و تفویض اختیار به دادستانهای مربوط، برائت به طبیب میدهد.