بر اساس این ماده، پزشک وقتی در جریان درمان به بیمار یا پرستار یا کسی مانند آنها دستور انجام کاری را میدهد، اگر در نتیجه آن دستور، بیمار فوت کند یا آسیب بدنی ببیند، ضامن است. اما اگر مطابق ماده ۴۹۵ این قانون عمل کرده باشد، از این ضمان بیرون میآید. متن این ماده درباره محتوای ماده ۴۹۵ چیزی نمیگوید و فقط به آن ارجاع داده است.
تبصره ۱ میگوید اگر خود بیمار یا پرستار بداند دستور اشتباه است و موجب صدمه یا فوت میشود، ولی با این حال به آن دستور عمل کند، پزشک ضامن نیست و صدمه و خسارت به خود بیمار یا پرستار نسبت داده میشود.
تبصره ۲ نیز درباره قطع عضو یا جراحات ایجادشده در معالجات پزشکی میگوید مطابق ماده ۴۹۵ این قانون عمل میشود؛ این متن جزئیات بیشتری از آن ماده ارائه نمیکند.