این ماده یک شرط کلی برای قصاص یا دیه تعیین میکند: آسیب جسمی (جنایت) تنها زمانی قصاص یا دیه دارد که نتیجهٔ بهوجودآمده به رفتار مرتکب «مستند» باشد؛ یعنی واقعاً بتوان آن آسیب را به کار او نسبت داد.
متن میگوید این استناد میتواند به سه شکل باشد: مباشرت (انجام دادن مستقیم کار توسط خود شخص)، تسبیب (فراهم کردن زمینه یا علت، بدون انجام مستقیم)، یا اجتماع این دو (ترکیبی از هر دو حالت).
متن تعریف دقیقی از مباشرت یا تسبیب ارائه نکرده و وارد جزئیات نشده است؛ پس فقط میتوان گفت جنایت در هر سه حالت بالا میتواند موجب قصاص یا دیه باشد، به شرط آنکه نتیجه به رفتار مرتکب نسبت داده شود.