این ماده درباره حالتی است که مجنیٌ علیه (کسی که آسیب دیده است) در همان روزهایی فوت کند که کارشناس مورد وثوق برای بازگشت منفعت زائلشده تعیین کرده بود. در این حالت مرتکب ادعا میکند که منفعت قبل از فوت برگشته بود، اما اولیای میت این ادعا را قبول ندارند.
اگر مرتکب نتواند ادعای خود را ثابت کند، قول اولیای میت با سوگند مقدم میشود و نوبت به اجرای قسامه نمیرسد. قسامه اصطلاحی است که در همین متن آمده و توضیح بیشتر آن در این متن نیست.
اگر فقط برخی از اولیای میت سوگند بخورند، دیه نسبت به سهم همان کسانی که سوگند خوردهاند ثابت میشود.