این ماده دربارهٔ وضعیتی است که فردی به قصاص محکوم شده و در زندان به سر میبرد، اما صاحب حق قصاص (کسی که حق قصاص دارد) او را در حالت بلاتکلیفی رها کرده است. متن میگوید این رها کردن ممکن است بدون عذر موجه باشد، یا به دلیل ناتوانی صاحب حق قصاص در پرداخت «فاضل دیه» (مبلغی که در برخی موارد قصاص باید پرداخت شود)، یا به دلیل انتظار برای رسیدن ولی دم یا محکومعلیه به سن بلوغ یا بهبود وضعیت روانی آنها باشد.
در چنین حالتی، اگر محکومعلیه شکایت کند، دادگاهی که حکم را صادر کرده، مدت مناسبی را تعیین و به صاحب حق قصاص اعلام میکند تا در آن مهلت یکی از این سه کار را انجام دهد: گذشت، مصالحه، یا اجرای قصاص. اگر صاحب حق قصاص در آن مدت اقدامی نکند، دادگاه میتواند پس از تعیین تعزیر بر اساس کتاب پنجم «تعزیرات» و گذشتن مدت آن، با گرفتن وثیقه مناسب و تأیید رئیس حوزه قضایی و رئیس کل دادگستری استان، محکومعلیه را تا زمانی که صاحب حق قصاص تصمیم بگیرد، آزاد کند.
این ماده به کتاب پنجم «تعزیرات» ارجاع داده است، اما خودش محتوای آن کتاب را بیان نمیکند.