این ماده دربارهٔ یک حالت خاص در «قصاص» است. قصاص یعنی کسی که جنایت دیده یا صاحبان حق او، حق دارند همان کاری که جنایتکار کرده را بر خودش اجرا کنند. گاهی برای اجرای قصاص، کسی که آن را میخواهد باید مبلغی به طرف مقابل بپردازد؛ در متن از این مبلغ با عنوان «فاضل دیه» یا «سهم دیگر صاحبان حق قصاص» یاد شده است. بهطور معمول این پرداخت بر عهدهٔ خودِ خواهان قصاص است.
ماده میگوید اگر جنایت، نظم و امنیت عمومی را بر هم زده باشد یا احساسات عمومی را جریحهدار کرده باشد، و «مصلحت» در اجرای قصاص باشد، ولی خواهان قصاص توان پرداخت آن مبلغ را نداشته باشد، آن مقدار با درخواست دادستان و تأیید رئیس قوه قضائیه از بیتالمال پرداخت میشود.
نکته مهم این است که متن، معنای دقیق عبارتهایی مثل «نظم و امنیت عمومی»، «احساسات عمومی» و «مصلحت» را روشن نکرده و مشخص نکرده این شرایط چگونه احراز میشود؛ این بخش مبهم است.