این ماده دربارهٔ قصاص عضو (بریدن یا صدمه زدن به عضو بدن در برابر جنایتی که بر عضو وارد شده) یک قاعدهٔ کلی میگوید: اگر عضو شخصی که جنایت کرده کامل باشد، در برابر عضو ناقصِ آسیبدیده قصاص نمیشود؛ یعنی عضو سالم و کامل او کنده نمیشود.
اما اگر برعکس باشد و عضو شخص جنایتکار ناقص باشد و عضو آسیبدیده کامل، قصاص انجام میشود و در این حالت مرتکب باید «مابهالتفاوت دیه» را بپردازد؛ یعنی تفاوت میان دیهٔ عضو کامل و دیهٔ عضو ناقص.
تبصرهٔ این ماده معنی «عضو ناقص» را روشن میکند: عضوی که بخشی از اجزایش را نداشته باشد، مانند دستی که یک یا چند انگشت آن نیست، یا بخشی از یک یا چند انگشت آن از بین رفته است.