این ماده یک حکم کلی دربارهٔ قصاص عضو بیان میکند: اگر عضوی از بدن سالم و بدون نقص باشد، میتواند در برابر عضوی که ضعیف و معیوب است — اما فلج نیست — قصاص شود.
به زبان ساده، طبق همین متن، سالم بودن عضو کسی که قرار است قصاص شود، مانع قصاص در برابر عضو معیوبِ غیرفلج طرف مقابل نیست.
این ماده توضیح نداده که منظور دقیق از «قوی و صحیح» یا «ضعیف و معیوب» چیست، و دربارهٔ حالت فلج هم چیزی نگفته است؛ پس در این موارد متن ساکت است.