این ماده دربارهٔ حالتی است که هم عضوی که جنایت روی آن انجام شده و هم عضوی که قرار است قصاص شود، ناقص یا ناسالم باشند. در این حالت، حق قصاص فقط وقتی ثابت است که نقصان و ناسالم بودن در عضو مورد قصاص، مساوی یا بیشتر از عضو مورد جنایت باشد.
این متن شرط را فقط برای همین فرض بیان میکند و دربارهٔ حالتی که یکی از دو عضو ناقص یا ناسالم است یا مقدار نقصان چگونه اندازهگیری میشود، توضیحی نمیدهد.