این ماده دربارهٔ جنایتی است که روی «عضو» بدن انجام شده (یعنی آسیب به بخشی از بدن، نه قتل) و کسی که آن را انجام داده ادعا میکند که دیگری او را به این کار مجبور (اکراه) کرده است. بر اساس این متن، این ادعای اکراه باید در دادگاه ثابت شود؛ یعنی صرفِ گفتنِ اینکه «مجبور شدم» کافی نیست.
اگر این ادعا در دادگاه اثبات نشود، با سوگند صاحب حق قصاص (همان کسی که حق قصاص دارد)، شخصی که مباشر جنایت بوده — یعنی کسی که خودش کار را انجام داده — قصاص میشود. متن دربارهٔ جزئیات چگونگی اثبات اکراه یا شرایط سوگند توضیحی نداده و این بخشها در همین ماده مبهم است.