این ماده به حالتی میپردازد که یک نفر آنقدر به کسی آسیب میزند که او در حکم مرده قرار میگیرد و فقط آخرین رمق حیات در او میماند. در این حالت اگر شخص دیگری با کاری که انجام میدهد به همان زندگی بسیار ضعیف و ناپایدار پایان دهد، تکلیف هر دو نفر روشن شده است: نفر اول که آسیب شدید را وارد کرده قصاص میشود و نفر دوم که به زندگی باقیماندهٔ او پایان داده، به مجازات «جنایت بر میت» محکوم میگردد.
یعنی طبق همین متن، پایان دادن به حیاتی که در حکم نبودن است، قتل محسوب نمیشود؛ بلکه جرمی است که برای آن، مجازات جنایت بر میت در نظر گرفته شده است. همچنین ماده میگوید حکم همین ماده و ماده ۳۷۱ این قانون در جنایات غیرعمدی هم جاری است.
دربارهٔ ماده ۳۷۱ فقط میتوان گفت این ماده به آن ارجاع داده است؛ محتوای آن ماده در این متن نیامده و از آن اطلاعی نداریم. همچنین متن روشن نمیکند که مرز دقیق «حکم مرده» و «آخرین رمق حیات» چگونه مشخص میشود.