این ماده دربارهٔ حالتی است که «لوث» — یعنی نشانهها و قرائنی که گمان قوی به وقوع جنایت ایجاد میکند — علیه دو یا چند نفر به صورت مردد (یعنی معلوم نیست کدامیک مرتکب بوده) ثابت شود و قسامه هم به همان شکل مردد علیه آنان اقامه شود. (توضیح سادهٔ «لوث» و «قسامه» آن است که این دو اصطلاح به ترتیب به قرائن بهوجودآورندهٔ گمان و به سوگندهایی گفته میشود که در اینگونه موارد اقامه میگردد؛ خود این متن تعریفی از آنها ارائه نکرده است.) در این حالت، جنایت به صورت مردد بر عهدهٔ یکی از آن چند نفر اثبات میشود و قاضی از آنان میخواهد که برای برائت خود سوگند بخورند.
سپس متن سه حالت را از هم جدا میکند: نخست، اگر همه از سوگند خوردن خودداری کنند یا بعضی سوگند بخورند و بعضی نخورند، دیه بر عهدهٔ کسانی که امتناع کردهاند (ممتنعان) ثابت میشود؛ و اگر این ممتنعان چند نفر باشند، پرداخت دیه به نسبت مساوی میان آنان تقسیم میشود. دوم، اگر همه آنان بر برائت خود سوگند یاد کنند، در مورد قتل، دیه از بیتالمال پرداخت میشود. سوم، اگر همه سوگند برائت بخورند ولی موضوع قتل نباشد، دیه به نسبت مساوی میان خودشان تقسیم میگردد.