این ماده به حالتی میپردازد که نشانهها و قرائن (که در این متن «لوث» نامیده شده) میان دو یا چند نفر مردد و نامشخص است؛ یعنی معلوم نیست کدامیک مرتکب جنایت بودهاند. در این حالت، اول باید مجنیٌ علیه (کسی که جنایت بر او واقع شده) یا ولی دم (صاحب حق قصاص) خودش مرتکب را مشخص کند. سپس علیه همان فرد «قسامه» اقامه میشود و با انجام این دو مرحله، وقوع جنایت اثبات میشود.
نکتهای که در متن نیست: این ماده توضیح نمیدهد که «لوث» دقیقاً چیست، «قسامه» چگونه انجام میشود، یا اگر مجنیٌ علیه و ولی دم نتوانند یا نخواهند مرتکب را تعیین کنند چه اتفاقی میافتد. متن فقط دربارهٔ همین مسیر مشخص (تعیین مرتکب، سپس اقامهٔ قسامه) صحبت میکند.