این ماده دربارهٔ جرائم مربوط به جان انسان (جنایت) و راه اثبات آنهاست و به نقش «قسامه» میپردازد. قسامه در این متن فقط نام برده شده و تعریف نشده است. بر اساس همین متن، اگر خودِ وقوع جنایت با دلیلی غیر از قسامه ثابت شود، ولی خصوصیات آن جنایت (مثل عمدی یا غیرعمدی بودن) محل اختلاف باشد، در صورتی که در مورد هر یک از آن خصوصیات «لوث» حاصل شود، میتوان همان خصوصیات را با قسامه اثبات کرد. «لوث» هم در این متن تعریف نشده و فقط بهعنوان شرط ذکر شده است.
ماده برای روشنتر شدن مطلب مثال میزند: فرض کنید دو شاهد عادل وجود دارد؛ یکی شهادت میدهد که اصل قتل اتفاق افتاده و دیگری شهادت میدهد که این قتل عمدی بوده است. در این حالت، اصل قتل با شهادت (بینه) اثبات میشود، و اگر لوث حاصل باشد، عمدی بودن قتل با اقامه قسامه ثابت میگردد. یعنی هر بخش از ماجرا با ابزار اثباتی مربوط به خودش پیش میرود: اصل جنایت با بینه، و خصوصیت آن با قسامه.