این ماده در مورد جنایتهایی است که راه اثبات آنها سوگند (قَسامه) است. در چنین پروندههایی اگر «لوث» فقط دربارهٔ کلیت جنایت وجود داشته باشد، نه دربارهٔ جزئیات و خصوصیات دقیق آن (مثل اینکه ضربه کجا خورده یا با چه چیزی بوده)، این ماده میگوید ایرادی ندارد. همچنین اگر کسانی که سوگند میخورند، دربارهٔ آن جزئیات سوگند نخورند و فقط سوگند بخورند که «این جنایت را همین فرد انجام داده است»، باز هم نتیجه این است که انجام شدن جنایت به گردن آن فرد اثبات میشود.
اثر این وضعیت از نظر همین متن این است که دیه (خونبها) تعلق میگیرد. متن دربارهٔ قصاص در این حالت چیزی نمیگوید و فقط از تعلق دیه سخن به میان آورده است. بنابراین خواننده نباید از این ماده نتیجههای دیگری بیرون بکشد؛ هرچه هست، همین دو نکته است: اثبات اصل ارتکاب جنایت و تعلق دیه.