این ماده دربارهٔ «قسامه» است؛ یعنی یکی از راههای اثبات جنایت که در عنوان همین فصل آمده است. طبق این ماده، اگر شاکی از کسی که متهم به جنایت است بخواهد قسامه انجام دهد و آن متهم حاضر به قسامه نشود، به پرداخت دیه محکوم میشود.
اما اگر متهم قسامه را اقامه کند، تبرئه میشود و پس از آن شاکی حق ندارد برای بار دوم با قسامه یا بینه دعوا را علیه همان متهم دوباره مطرح کند. نکتهٔ مهم دیگر اینکه در این مورد، متهم نمیتواند قسامه را به شاکی «رد» کند (یعنی نمیتواند آن را به گردن شاکی بیندازد).
متن این ماده در مورد اینکه قسامه دقیقاً چگونه اجرا میشود یا بینه چه شرایطی دارد چیزی نمیگوید و مبهم است؛ فقط همین آثار گفته شده است.