این ماده دربارهٔ حالتی است که «شاکی» (کسی که علیه دیگری ادعای جنایت دارد) نه خودش «قسامه» اقامه میکند و نه از متهم میخواهد که قسامه انجام دهد. قسامه یکی از راههای اثبات جنایت است که در عنوان همین فصل به آن اشاره شده است. در این حالت، تکلیف متهم بر اساس نوع جنایت فرق میکند: در جنایتهای عمدی، متهم با گرفتن «تامین مناسب» آزاد میشود؛ یعنی باید تضمینی بگذارد تا آزاد شود. اما در جنایتهای غیرعمدی، متهم بدون هیچ تامینی آزاد میشود.
نکتهٔ مهم این است که با این کار حق شاکی از بین نمیرود؛ او همچنان میتواند بعداً قسامه اقامه کند یا از متهم بخواهد قسامه انجام دهد. تبصرهٔ این ماده هم توضیح میدهد که در مواردی که تامین گرفته میشود، به شاکی حداکثر سه ماه فرصت داده میشود تا قسامه اقامه کند یا از متهم مطالبهٔ قسامه کند. اگر این مهلت تمام شود، از تامین گرفتهشده رفع اثر میشود.