این ماده دربارهٔ حالتی است که به کسی آسیب زده میشود و او تصور میکند این آسیب به کشته شدن او منجر نمیشود، یا اگر منجر شود، آن قتل عمدی شمرده نمیشود. در این حالت او میتواند قصاص کند، گذشت کند، یا بر دیه یا چیز دیگری مصالحه کند. اگر بعد از آن، همان آسیب سرایت کند و منجر به فوت او شود، وضعیت اینطور تعیین میشود: اگر قتل در تعریف جنایتهای عمدی قرار بگیرد، قاتل به قصاص نفس محکوم میشود؛ اگر عضو مرتکب قبلاً قصاص شده یا با او مصالحه شده باشد، ولی دم (کسی که حق قصاص نفس را دارد) باید پیش از قصاص نفس، دیهٔ آن عضو یا مبلغ مصالحه را به مرتکب بپردازد. اما اگر جنایت در تعریف جنایتهای عمدی قرار نگیرد، مرتکب فقط به پرداخت دیه نفس محکوم میشود و دیهٔ عضو قصاصشده یا مبلغ مصالحهای که قبلاً گرفته شده، از آن کم نمیشود.
همچنین همین حکم زمانی اجرا میشود که آسیب واردشده به قسمت بیشتری از همان عضو آسیبدیده سرایت کند.
در متن این ماده تبصرهای ذکر نشده است.