این ماده میگوید در چه جاهایی یک جنایت (آسیب زدن به جسم یا جان دیگری) «خطای محض» شمرده میشود؛ یعنی مرتکب نه میخواسته به آن شخص آسیب بزند و نه حتی میخواسته کاری را که به او نسبت داده شده انجام دهد. متن سه حالت را نام میبرد: الف) جنایت در حال خواب، بیهوشی و حالتهای مشابه واقع شود؛ ب) جنایت را صغیر (کسی که به سن بلوغ نرسیده) یا مجنون انجام دهد؛ پ) مرتکب نه قصد جنایت بر آن فرد را داشته و نه قصد انجام دادن همان فعل واقعشده بر او را، مثل کسی که تیری را به قصد شکار رها میکند و آن تیر به یک فرد برخورد میکند.
اما تبصرهٔ ماده یک استثنا میآورد، ولی فقط برای بندهای (الف) و (پ) (نه بند ب): اگر در این دو حالت مرتکب آگاه و متوجه بوده باشد که کارش معمولاً و در حالت عادی به جنایت بر دیگری میانجامد، آن جنایت عمدی به حساب میآید. متن دربارهٔ احکام و آثار این تقسیمبندی یا دربارهٔ بند (ب) توضیح بیشتری نمیدهد و در همین حد باقی میماند.