این ماده میگوید در چه حالتهایی یک جنایت (یعنی صدمه یا آسیب به شخص) «شبهعمدی» شمرده میشود؛ یعنی نه کاملاً عمدی است و نه کاملاً غیرعمدی. متن سه حالت را نام میبرد:
حالت اول (بند الف): کسی کاری را عمداً انجام میدهد، اما قصدش این نبوده که همان جنایت یا چیزی شبیه آن رخ دهد، و آن کار هم زیر تعریف جنایت عمدی نمیگنجد. حالت دوم (بند ب): مرتکب دربارهٔ موضوع اشتباه میکند؛ مثلاً فکر میکند دارد به یک شیء یا حیوان آسیب میزند، یا به کسانی که در ماده (۳۰۲) این قانون آمدهاند، ولی بعد معلوم میشود قضیه چیز دیگری بوده است. حالت سوم (بند پ): جنایت بر اثر تقصیر (کوتاهی و بیاحتیاطی) مرتکب رخ دهد، به شرطی که آن جنایت یا مشابهش زیر تعریف جنایت عمدی نباشد.
نکته: متن تنها به ماده (۳۰۲) این قانون ارجاع داده و محتوای آن ماده در همین متن نیامده است. همچنین این ماده فقط تعریف و دستهبندی است و خودش مجازات یا جزئیات دیگری را بیان نمیکند.