این ماده میگوید چه زمانی یک جنایت (آسیب بدنی) «عمدی» شمرده میشود و چهار حالت را نام میبرد. در بند «الف»، اگر کسی قصد کند به شخص یا اشخاص معینی (یا افراد نامعیّنی از یک جمع) آسیب بزند و همان آسیب یا چیزی شبیه آن هم واقع شود، جنایت عمدی است؛ فرقی نمیکند که آن کار معمولاً چنین آسیبی به بار بیاورد یا نه. در بند «ب»، اگر کسی عمداً کاری کند که معمولاً منجر به چنین آسیبی میشود، هرچند قصدِ آن آسیب را نداشته باشد ولی میدانسته و متوجه بوده که آن کار معمولاً چنین نتیجهای دارد، باز هم عمدی است.
بند «پ» حالتی را میگوید که مرتکب نه قصد آسیب داشت و نه کارش برای افراد معمولی نوعاً چنین آسیبی میآورد، ولی نسبت به همان شخص آسیبدیده — به دلیل بیماری، ضعف، پیری یا وضعیت دیگر، یا به دلیل وضعیت خاص مکان یا زمان — نوعاً منجر به آن آسیب میشود؛ در این حالت جنایت عمدی است به شرط آنکه مرتکب از آن وضعیت نامتعارف یا آن مکان و زمان خاص آگاه و متوجه بوده باشد. بند «ت» حالتی است که مرتکب قصد ایراد جنایت را دارد ولی شخص یا جمع معیّنی را در نظر ندارد و در عمل هم آن جنایت واقع میشود؛ مثال خودِ متن، بمبگذاری در اماکن عمومی است.
دو تبصره هم دربارهٔ «اثبات آگاهی و توجه» است. بر اساس تبصره ۱، در بند «ب» نداشتن آگاهی و توجه باید اثبات شود و اگر اثبات نشود جنایت عمدی است؛ مگر اینکه جنایت فقط به دلیل حساسیت زیاد محل آسیب رخ داده باشد و آن حساسیت هم غالباً شناختهشده نباشد که در این صورت آگاهی و توجه مرتکب باید اثبات شود و در غیر این صورت جنایت عمدی ثابت نمیشود. تبصره ۲ میگوید در بند «پ» باید آگاهی و توجه مرتکب به اینکه کارش نوعاً نسبت به آن شخص آسیبدیده موجب جنایت میشود، اثبات گردد و در صورت عدم اثبات، جنایت عمدی ثابت نمیشود.