این ماده در فصل مربوط به «قذف» آمده است؛ قذف یعنی نسبت دادن کار زشت ناموسی به کسی. بر اساس این ماده، اگر در یک ماجرا نشانه یا سرنخی (قرینه) وجود داشته باشد که روشن کند گوینده قصدش قذف و تهمتزدن نبوده است، حد (مجازات ثابت شرعی) ثابت نمیشود.
به زبان ساده: فقط ظاهر یک جمله یا حرف کافی نیست. اگر اوضاع و احوال همراه آن حرف نشان بدهد که هدف، تهمتزدن نبوده، حد بر آن کار بار نمیشود.
این متن نمیگوید چه چیزهایی «قرینه» حساب میشود و مصداق آن را مشخص نکرده است؛ همچنین دربارهٔ پیامدهای دیگر (غیر از حد) چیزی نگفته و دربارهٔ اعتبار یا اصلاح این ماده هم در متن چیزی نیامده است.