این ماده دربارهٔ حالتی است که کسی به شخص دیگری میگوید «تو با فلان زن زنا کردهای» یا «تو با فلان مرد لواط کردهای». طبق این متن، گوینده فقط نسبت به همان مخاطب، قاذف محسوب میشود.
یعنی در این ماده، اثر جمله تنها در برابر کسی در نظر گرفته شده که جمله به او گفته شده است، نه نسبت به زن یا مردی که در جمله نام برده شده است.