این ماده درباره گروه خاصی از شهود است: کسانی که در یک پرونده کیفری معرفی میشوند نه برای گفتن درباره خودِ جرم، بلکه برای اظهارنظر درباره اعتبار و درستیِ یک شاهد دیگر. به چنین اظهارنظری اگر علیه آن شاهد باشد «جرح» و اگر به نفع او و در تأیید اعتبارش باشد «تعدیل» گفته میشود.
حکم این ماده کوتاه و روشن است: اگر گواهی این شهود معرفیشده با یکدیگر در تناقض و ناسازگاری باشد، دیگر معتبر شمرده نمیشود. یعنی اظهارنظرهای متضاد آنها کنار گذاشته میشود و از آنها اثری بر اعتبار یا بیاعتباری آن شاهد دیگر گرفته نمیشود.
خودِ متن درباره جزئیات ساکت است؛ مثلاً روشن نکرده که این تناقض باید میان شهودِ جرح باشد، میان شهودِ تعدیل، یا میان هر دو دسته، و نیز نگفته در این حالت سرنوشت خودِ شاهدِ اصلی چه میشود.