این ماده دربارهٔ زمانی است که دادگاه میخواهد به شهادت شهود استناد کند. دادگاه اول بررسی میکند که آیا شاهدها شرایط قانونی لازم را دارند یا نه. اگر داشته باشند، شهادت آنها را میپذیرد؛ اگر نداشته باشند، آن شهادت را «شهادت شرعی» به حساب نمیآورد.
حالت سوم این است که دادگاه از وضعیت شهود اطلاع کافی ندارد. در این حالت رسیدگی را متوقف میکند تا شرایط آنها روشن شود. این توقف نباید بیش از ده روز طول بکشد و بعد از آن، دادگاه بر اساس نتیجه تصمیم میگیرد. تنها استثنا این است که به نظر قاضی، روشن شدن شرایط در این ده روز ممکن نباشد.
نکتهٔ مهم این است که این ماده توضیح نمیدهد آن «شرایط قانونی» دقیقاً چیست و به کدام مواد ارجاع میدهد؛ فقط از وجود چنین شرایطی و لزوم احراز آنها توسط دادگاه سخن میگوید.