این ماده دربارهٔ شهادت در پروندههای کیفری است و به موضوع «جرح» و «تعدیل» شاهد میپردازد؛ یعنی وقتی کسی میخواهد بگوید شاهدی قابل اعتماد است (تعدیل) یا قابل اعتماد نیست (جرح). بر اساس این ماده، کسی که این نظر را میدهد لازم نیست دلیل و علت حرفش را بگوید و همین که بهطور کلی بگوید «این شاهد عادل است» یا «عادل نیست»، کافی است؛ به شرط اینکه خودِ این گواهیدهنده شرایط شرعی لازم را داشته باشد.
اما تبصرهٔ ماده یک شرط اضافه میکند: برای اثبات یا رد عدالتِ یک شاهد، باید گواهیدهنده واقعاً از عدالت یا بیعدالتی او اطلاع داشته باشد. صرف اینکه ظاهر آن شاهد خوب و موجه به نظر برسد، برای احراز عدالت کافی نیست.
متن کوتاه است و روشن نمیکند که منظور از «شاهد» در تبصره دقیقاً همان کسی است که دربارهٔ عدالت دیگری گواهی میدهد یا شخص دیگری؛ این بخش را باید با توجه به متن قانون بدون حدسزنی خواند.