این ماده دربارهٔ شهادت دادن در امور کیفری است و شرط میگذارد که شهادت باید از روی قطع و یقین گفته شود. یعنی شاهد نباید بر اساس حدس، گمان یا شنیدهها شهادت بدهد.
همچنین شهادت باید بر پایهٔ امور حسی باشد؛ یعنی شاهد خودش دیده یا شنیده باشد، نه اینکه از دیگران نقل کند. راه رسیدن به این آگاهی هم باید راهی معمول و متعارف باشد، نه روشی غیرعادی.
در متن این ماده تبصرهای ذکر نشده و به مادهٔ دیگری هم ارجاع داده نشده است.