این ماده میگوید شهادت دادن در امور کیفری باید به یکی از این شکلها باشد: با گفتن (لفظ)، با نوشتن، یا اگر گفتن و نوشتن ممکن نبود، با انجام یک کار مثل اشاره.
در هر حالتی که شهادت داده میشود — چه با حرف، چه با نوشته و چه با اشاره — باید روشن و بدون ابهام باشد؛ یعنی شنونده یا خواننده دقیقاً بفهمد شاهد چه چیزی را دارد بیان میکند.
این متن فقط دربارهٔ «شکل و روش» شهادت است و دربارهٔ اینکه چه کسی میتواند شاهد باشد یا شهادتش پذیرفته میشود یا نه، چیزی نمیگوید.