این ماده میگوید «عادل» یعنی چه کسی. بر اساس این متن، کسی عادل شمرده میشود که در نگاه قاضی، یا در نگاه کسی که دربارهٔ عدالت او شهادت میدهد، اهل گناه کردن نباشد. پس عدالت یک ویژگی رفتاری است و با نظر این دو فرد سنجیده میشود.
بخش دوم ماده میگوید شهادت بعضی افراد پذیرفته نمیشود: کسی که میان مردم به گناهکاری معروف شده باشد (در متن: اشتهار به فسق)، کسی که گناه کبیره انجام دهد، یا کسی که بر گناه صغیره اصرار و ادامه دارد. شهادت این افراد تا زمانی که تغییر رفتارشان ثابت نشود و اطمینان به صلاحیت و عدالتشان پیدا نشود، پذیرفته نمیشود.
در این متن تبصرهای ذکر نشده است. اینکه معیار دقیق «گناه کبیره» یا «گناه صغیره» چیست و این تغییر رفتار چگونه احراز میشود، در همین متن توضیح داده نشده و مبهم است.