این ماده دربارهٔ «شهادت» در دعواهای کیفری است و میگوید شهادت بعضی افراد بهعنوان شهادت شرعی پذیرفته نمیشود. این افراد کسانی هستند که حالت غیرعادی دارند، مثل کسی که زیاد فراموش میکند (فراموشکار) یا کسی که دچار سهو و اشتباه میشود.
اما یک استثنا دارد: اگر قاضی مطمئن باشد که این شخص در همین شهادتی که میدهد دچار فراموشی یا سهو و مانند آن نشده است، آنوقت این شهادت میتواند بهعنوان شهادت شرعی معتبر باشد.
نکته: متن این ماده به مادهٔ دیگری ارجاع نداده است.