این ماده درباره سن شاهد در دو زمان مختلف صحبت میکند: زمان «تحمل شهادت» یعنی وقتی شاهد ماجرا را دیده یا شاهد آن بوده است، و زمان «ادای شهادت» یعنی وقتی در دادگاه شهادت میدهد.
اگر شاهد در زمان دیدن ماجرا هنوز به سن بلوغ نرسیده بود ولی «ممیز» بود، یعنی قدرت تشخیص داشت، و در زمان شهادت دادن در دادگاه به سن بلوغ رسیده باشد، این ماده میگوید شهادت او معتبر است.
در این متن تبصرهای ذکر نشده است.