این ماده دربارهٔ شهادت کسی است که «مجنون ادواری» است؛ یعنی حالتی دارد که گاهی در حالت عقل و آگاهی (افاقه) است و گاهی در حالت بیماری روانی. بر اساس این متن، شهادت چنین فردی در صورتی پذیرفته میشود که هم در لحظهٔ شهادت دادن در حالت افاقه باشد و هم در زمانی که آن اتفاق را دیده و تحمل شهادت کرده، در حالت افاقه بوده باشد.
به بیان ساده، دو زمان مهم است: زمانی که فرد صحنه را مشاهده کرده (تحمل شهادت) و زمانی که در دادگاه شهادت میدهد. هر دو زمان باید در حالت آگاهی و افاقه باشد. اگر یکی از این دو زمان در حالت بیماری بوده باشد، شهادت بر اساس این متن پذیرفته نمیشود.